DÜN BİRBİRLERİNİ ÖVENLER, BUGÜN NEDEN BİRBİRLERİNİ KARALIYOR?

ŞERİF AKARÇEŞME – KÖŞE YAZISI

Hayat ne garip değil mi?

Daha düne kadar aynı masada oturanlar, aynı sofrada ekmek yiyenler, birbirlerinin omuzlarına ellerini koyup dostluk nutukları atanlar, bugün birbirlerinin arkasından söylemedik söz bırakmıyor.

Dün birbirlerine methiyeler düzenler, bugün birbirlerinin kusurlarını ortaya dökmek için adeta yarışıyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Dün mü yalan söylüyordunuz, bugün mü?

Dün yere göğe sığdıramadığınız insanlar bugün nasıl oldu da dünyanın en kötü insanları hâline geldi?

Yoksa mesele dostluk değil de menfaat miydi?

İşte toplumumuzun en büyük hastalıklarından biri de bu: Riyakârlık!

Menfaat varken dost, menfaat bitince düşman olan insanların sayısı ne yazık ki az değil.

Bir zamanlar birbirlerine övgüler yağdıranların, çıkar ilişkileri sona erdiğinde nasıl acımasızca birbirlerine saldırdıklarını görüyoruz.

Üstelik bunu yapanlar sıradan insanlar da değil.

Siyasette, ticarette, bürokraside, sivil toplum kuruluşlarında, hatta yıllarca aynı davayı savunduğunu söyleyenlerin arasında bile bu manzaralara rastlıyoruz.

Dün birinin yanında fotoğraf çektirmek için sıraya girenler, bugün o insanın adını bile duymak istemiyor.

Dün yaptığı her işi alkışladıkları kişilerin, bugün attıkları her adımı eleştiriyorlar.

Dün bildikleri yanlışları görmezden gelenler, bugün o yanlışları herkese anlatıyor.

Peki, o yanlışlar dün de yanlış değil miydi?

Madem bu kadar çok şey biliyordunuz, neden o gün sustunuz?

Neden menfaatleriniz devam ederken konuşmadınız?

Neden çıkarlarınız zarar görmeye başlayınca birdenbire doğruluk ve dürüstlük abidesi kesildiniz?

İşte asıl sorgulanması gereken mesele budur.

Çünkü dürüstlük, menfaat bitince hatırlanacak bir erdem değildir.

DÜRÜSTLÜK, İŞİNE GELMEDİĞİNDE DE DOĞRUYU SÖYLEYEBİLMEKTİR!

Elbette insanlar anlaşmazlığa düşebilir. Dostluklar bitebilir, yollar ayrılabilir. Dün aynı düşünceyi paylaşanlar bugün farklı görüşlere sahip olabilir.

Bunların hepsi hayatın doğal akışıdır.

Ancak yolların ayrılması başka, geçmişte birlikte yürüdüğün insanı karalamak başka bir şeydir.

Bir insanla dostluğunuz bitebilir ama karakteriniz bitmemeli.

Bir insanla çıkar ilişkiniz sona erebilir ama ahlakınız sona ermemeli.

Hele hele dün bildiğiniz sırları, bugün bir intikam aracına dönüştürüyorsanız ortada dostluk değil, başından beri kurulmuş bir menfaat ortaklığı vardır.

Bugün bazılarına baktığımızda şunu görüyoruz:

Menfaat sağladıkları sürece herkes iyi, herkes dürüst, herkes başarılı!

Ama işler tersine dönünce aynı insanlar birdenbire kötü, başarısız, hatta güvenilmez oluveriyor.

Ne değişti? İnsanlar mı, yoksa menfaatler mi?

Aslında değişen çoğu zaman insanların karakteri değil, birbirlerinden beklentileridir.

Dün alkışladığını bugün yuhalayan, dün savunduğunu bugün suçlayan, dün yanında durduğu insanı bugün yerden yere vuran kişi önce kendi geçmişine bakmalıdır.

Çünkü bugün kötülediği insanın dün en büyük destekçilerinden biri kendisiydi.

O hâlde kamuoyunun da sorması gereken bir soru var:

Madem bu insanlar bu kadar kötüydü, siz yıllarca neden yanlarındaydınız?

Menfaatiniz olduğu için mi sustunuz?

Yoksa menfaatiniz bittiği için mi konuşmaya başladınız?

Unutmayalım ki insanın gerçek karakteri, her şey yolundayken değil, çıkarları çatıştığında ortaya çıkar.

Gerçek dost, menfaati bitince düşman kesilmeyen insandır.

Gerçek insanlık, yollar ayrılsa bile geçmişte paylaşılan ekmeğin hatırını unutmamaktır.

Ve gerçek dürüstlük, dün söylediğin sözün bugün de arkasında durabilmektir.

Benim anlayışıma göre dostluk bir alışveriş değildir.

İnsan ilişkileri de alacak verecek defteri gibi tutulmamalıdır.

Bugün birinden fayda sağlıyorum diye onu göklere çıkarmak, yarın fayda sağlayamıyorum diye yerin dibine sokmak ne dostluğa ne insanlığa ne de ahlaka sığar.

SON SÖZÜM ŞUDUR:

Dün dost olduğunuz insan bugün düşmanınız olabilir. Ama bu, dün birlikte yaşadığınız her şeyi inkâr etmenizi gerektirmez.

Kimse kimseyi sevmek zorunda değildir. Ancak herkes kendi sözünün, davranışının ve geçmişinin sorumluluğunu taşımak zorundadır.

Dün övdüğünü bugün karalayan insan, aslında karşısındakinden çok kendi samimiyetini tartışmaya açar.

Ve unutmayın…

Menfaatle kurulan dostluk, menfaat bitince sona erer. Ama karakter sahibi insan, dostluğu bitse bile insanlığını kaybetmez!

ŞERİF AKARÇEŞME
Kuşa Haber – Köşe Yazısı